Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Pozwem z 31 stycznia 2024 r. powódka K. S. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od W. w S. kwoty 26 880,60 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia sędziego za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi z osobna dla poszczególnych miesięcznych zaległości od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wynagrodzenie przysługiwało do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że jest sędzią W. w S. w ósmej stawce awansowej, z prawem do dodatku za wysługę lat w wysokości 20%. Powódka podniosła, że jej pracodawca w latach 2021-2022 wypłacał jej zaniżone uposażenie. Za podstawę prawną roszczenia powódka podała art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, kształtujący zasady wynagradzania sędziów. Podkreśliła przy tym, że na gruncie tejże ustawy zastosowany został zobiektywizowany mechanizm kształtowania wynagrodzeń sędziowskich, który zaczął funkcjonować w 2009 r., a który był wynikiem porozumienia wszystkich trzech władz, pod auspicjami Prezydenta RP. Powódka stwierdziła, że ustawodawca wbrew treści wyżej wskazanego przepisu w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jej uposażenia. Podobny zabieg pracodawca podjął za 2022 r., gdzie podstawą wynagrodzenia była kwota przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r., zamiast kwoty ustalonej na podstawie przepisów art. 29 § 1 pkt. 2 prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 91 § 1c prawo o ustroju sądów powszechnych. Obszerną część argumentacji pozwu skierowała na niezgodność z Konstytucją RP rozwiązania zawartego przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 10 listopada 2020 r. oraz analogicznych ustaw za lata kolejne.