Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Pozwem z 26 stycznia 2024 r. powódka D. K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. kwoty 9 501,72 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 31 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 23 289,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 31 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że jest sędzią Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku. Obowiązki sędziowskie jako sędzia NSA podjęła ona w 1997 r. w Ośrodku (...) w S., a po reformie sądownictwa administracyjnego, pełniła je na tym stanowisku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w S. aż do przejścia w stan spoczynku z dniem 30 listopada 2019 r. Powódka podniosła, że jej pracodawca w latach 2021-2023 wypłacał jej zaniżone uposażenie, przy czym za rok 2023 wyrównał odpowiednio powódce kwoty należnego jej uposażenia w stanie spoczynku, a zatem roszczenie nie obejmuje uposażenia za ten rok. Powódka zwróciła uwagę na to, że wysokość wynagrodzenia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego jest określona w ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1904, ze zm.), do zastosowania której do sędziów NSA odsyła art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.). Powołała się na regulację wynagrodzenia wynikającą z 48 § 1 i 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. Podkreśliła przy tym ustrojowy charakter ustawy o Sądzie Najwyższym. Stwierdziła, że ustawodawca wbrew treści wyżej powołanych przepisów w art. 13 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jej uposażenia. W analogiczny sposób powódka uzasadniała roszczenie za rok