Treść orzeczenia
Sygn. akt IX P 330/21
UZASADNIENIE
Pozwem z 22 lipca 2021 r. powód K. T. wniósł o zasądzenie od pozwanego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na jego rzecz kwoty 6 638,88 zł tytułem ustawowych odsetek za opóźnienie w wypłacie ekwiwalentu za urlop. Pismem z 10 sierpnia 2021 r. sprostował kwotę roszczenia na 7 998,64 zł. Z kolei w piśmie z 2 września 2021 r. sprecyzował, że pozywa Skarb Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., a ustawowe odsetki nalicza za okres od pierwszego dnia po zwolnieniu go ze służby do 18 listopada 2020 r., gdy otrzymał przelewem ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o odrzucenie pozwu, ewentualnie o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, że powód niewłaściwie oznaczył pozwanego, którym powinien być Komendant Wojewódzki Policji (a nie Skarb Państwa), a to ze względu na regulację art. 3 kodeksu pracy. W dalszej argumentacji powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z 17 stycznia 1997 r., które odmówiło funkcjonariuszom policji prawa do ustawowych odsetek od uposażenia. Następnie pozwany stwierdził, że nie może być mowy o opóźnieniu organów policji, które w kwestii zapłaty ekwiwalentu za urlop musiały działać w oparciu o zasadzie legalności. Natomiast brak podstawy prawnej wyłączał możliwość wypłaty tego świadczenia. Orzeczenie Trybunał Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. uznało art. 115 a ustawy o Policji za niezgodny z Konstytucją jedynie zakresowo i wprowadziło lukę prawną. Dopiero zmiana art. 115 a ustawy o Policji i odpowiednie przepisy przejściowe dały pozwanemu możliwość realizacji wypłaty. Orzeczenie TK, mimo że stanowi część porządku prawnego, nie jest zdaniem pozwanego przepisem prawa na gruncie art. 6 k.p.a. Dyscyplina finansów publicznych nie pozwalała wypłacać ekwiwalentu w oparciu jedynie o zakresowe orzeczenie TK. leżnia odsetki od zaistnienia okoliczności, za które organ przyznający świadczenie ponosi odpowiedz