Treść orzeczenia
Sygn. akt IX P 332/22
UZASADNIENIE
Pozwem z 29 czerwca 2020r. powód Z. S. (1) odwołał się od oświadczenia pozwanego pracodawcy (...) w S. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 k.p. dochodząc odszkodowania w kwocie 10 265, 70 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu. Powód wskazał, że wbrew stanowisku pracodawcy, jego nieobecność w pracy nie miała charakteru nieusprawiedliwionej, bowiem pozostawał niezdolny do pracy, co udokumentował stosownym zaświadczeniem lekarskim.
Pozwany pracodawca wniósł o oddalenie powództwa w całości wskazując, że na dzień sporządzenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy tj. na dzień 12 czerwca 2020r. powód nie przedłożył zaświadczenia o niezdolności do pracy ani nie poinformował o przyczynach tej niezdolności. Zaświadczenie lekarskie zostało wystawione dopiero w dniu 16 czerwca 2020r. i objęło okres wstecz od 26 maja 2020r. Po podjęciu wiedzy o przyczynach nieobecności powoda pracodawca cofnął oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym, a w efekcie stosunek pracy był kontynuowany aż do jego rozwiązania także bez wypowiedzenia, ale z uwagi na długotrwałą niezdolność pracownika do pracy.
W odpowiedzi na stanowisko pracodawcy powód wskazał, że nie wyraził zgody na cofnięcie oświadczenia o rozwiązaniu umowy, a tym samym nie doszło do kontynuowania stosunku pracy.
Każda ze stron wystąpiła o zasądzenie od przeciwnika na jej rzecz kosztów procesu.
W toku procesu powód zmarł. Zawieszone z tego względu postępowanie zostało podjęte z udziałem żony powoda G. S., ostatecznie wskazanej jako jedyna osoba należąca do określonego w przepisach kręgu następców prawnych w zakresie roszczeń ze stosunku pracy.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Z. S. (1) pozostawał z pozwanym w stosunku pracy od 6 grudnia 1999r., w tym od 1 kwietnia 2004r. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony.