Treść orzeczenia
Sygn. akt IX P 361/22
UZASADNIENIE
Powód S. S. domagał się zasądzenia od pozwanego S. (...) w S. kwoty 12.558 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.
W uzasadnieniu swego stanowiska powód podniósł, że łączyła go ze stroną pozwaną umowa o pracę zawarta na czas określony (do 31 sierpnia 2024 r.), a do rozwiązania umowy o pracę doszło z naruszeniem przepisów prawa albowiem brak było jakiejkolwiek przyczyny uzasadniającej wcześniejsze jej rozwiązanie. Powód podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony z dopuszczalnością wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem, bez istnienia racjonalnej, obiektywnej przyczyny zawarcia takiej umowy, powinno być kwalifikowane jako obejście przepisów prawa pracy, ich społeczno - gospodarczego przeznaczenia oraz zasad współżycia społecznego, jak również nadanie umowie o pracę charakteru umowy na czas określony z równoczesną klauzulą swobodnego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem, wyłącznie w interesie pracodawcy zapewniającemu sobie „elastyczność zatrudnienia”, pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa pracy i uzasadnia odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących umów o pracę na czas nieokreślony. Powód zaznaczył nadto, że standardem prawa pracy jest zatrudnianie na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, a instytucja umowy terminowej stanowi wyjątek, który musi być rzeczowo usprawiedliwiony interesem obu stron i nie może być przez pracodawcę nadużywany w celu obejścia przepisów o ochronie trwałości bezterminowego stosunku pracy. Nadużycie przez pracodawcę swojej ekonomicznej przewagi przez zawieranie umów terminowych w celu obejścia przepisów o ochronie trwałości bezterminowego stosunku pracy umożliwia uznanie klauzuli terminu za nieważną na podstawie art. 58 §1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Powód powołał się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. II PK 186/08.