Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Inspektor pracy, działając na podstawie art. 63
1 k.p.c., wytoczył powództwo na rzecz R. P., w którym domagał się ustalenia, że R. P. i pozwaną W. W. łączył stosunek pracy w okresie od 21 grudnia 2022 r. do 27 lipca 2023 r.
W uzasadnieniu powództwa wskazano, że R. P. pracował w dniach i godzinach ustalonych przez W. W. w formie grafiku, nie mógł samodzielnie ustalać dni i godzin swojej pracy, nie mógł samowolnie opuścić miejsca pracy oraz pracował pod kierownictwem i nadzorem W. W.. W konsekwencji w ocenie strony powodowej wykonywana przez R. P. praca miała cechy stosunku pracy.
W odpowiedzi na pozew pozwana W. W. wniosła o oddalenie powództwa w całości. Wniosła też o zasądzenie od strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwana argumentowała, że R. P. nie zwracał się do pozwanej o zawarcie z nią umowy o pracę. Nadto pozwana wskazała, że łączyła ją z powodem umowa zlecenia a nie umowa o pracę z uwagi na to, że R. P. sam ustalał swój grafik i w tym samym czasie współpracował również z innych przedsiębiorcą prowadzącym sklep (...). Pozwana podniosła również, że zdarzało się, że R. P. dopiero w dniu dostawy informował pozwaną, że nie przyjdzie do pracy lub też M. Z. (1) informowała pozwaną, że R. P. nie będzie danego dnia w sklepie. Pozwana wskazała również, że nie nadzorowała świadczenia przez R. P. usługi polegającej na przyjmowaniu i rozkładaniu towaru. W ocenie strony pozwanej ogólna kontrola osoby zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej dokonywana przez zleceniodawcę z punktu widzenia rezultatów działalności nie świadczy o podporządkowaniu pracowniczym.
R. P. w toku procesu nie przystąpił do postępowania w charakterze powoda.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: