Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Pozwem z 17 listopada 2023 r. powódka Z. Z. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od (...) i Z. w S. kwoty 47 880,94 zł, tytułem wyrównania wynagrodzenia sędziego za okres od stycznia 2021 r. do października 2022 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dat z osobna liczonych dla poszczególnych miesięcznych zaległości od 11 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wynagrodzenie przysługiwało do dnia zapłaty, oraz tytułem wyrównania dodatkowego rocznego wynagrodzenia za lata 2021 i 2022 i nagrody jubileuszowej, do której nabyła prawo w marcu 2023 roku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi odpowiednio od dat 1 kwietnia 2022 r., 1 kwietnia 2023 r. i 25 marca 2023 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że pracodawca w latach 2021-2023 wypłacał jej zaniżone wynagrodzenie. Za podstawę prawną roszczenia powódka podała art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, kształtujący zasady wynagradzania sędziów. Podkreśliła przy tym ustrojowy charakter ustawy. Stwierdziła, że ustawodawca wbrew treści tego przepisu w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jej uposażenia. W analogiczny sposób powódka uzasadniała roszczenie za rok 2022. Obszerną część argumentacji pozwu skierowała na niezgodność z Konstytucją RP rozwiązania zawartego przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 10 listopada 2020 r. oraz analogicznych ustaw za lata kolejne.