Treść orzeczenia
Sygnatura akt IX P 479/23
UZASADNIENIE
Christopher Ś. pozwem z 9 grudnia 2023 r. wniósł o zasądzenie od pozwanej Prokuratury Rejonowej S. – Zachód w S. 21 541,32 zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od poszczególnych kwot miesięcznych - tytułem wyrównania wynagrodzenia za lata 2021-2022.
W uzasadnieniu wskazał, że od 6 sierpnia 2018 r. jest prokuratorem w stanie spoczynku z uposażeniem w dziewiątej stawce wynagrodzenia zasadniczego, a pracodawca w latach 2021-2022 wypłacał mu zaniżone wynagrodzenie. Za podstawę prawną roszczenia powód podał art. 123 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, kształtujący zasady wynagradzania prokuratorów. Podkreślił przy tym ustrojowy charakter ustawy. Stwierdził, że ustawodawca, wbrew treści tego przepisu, w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021, a następnie w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału odpowiednio 2019 i 2020 r., co doprowadziło do zaniżenia jego uposażenia.
Obszerną część argumentacji pozwu powód skierował na niezgodność z Konstytucją RP rozwiązania zawartego przez ustawodawcę w przepisach ustaw okołobudżetowych.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 22 grudnia 2023 r. sąd uwzględnił całość żądania.
Pozwany w prawidłowo złożonym sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa, zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, a także zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy K 26/23. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany naliczał wynagrodzenie powódki w jedyny dozwolony sposób, to jest zgodnie z obowiązującymi przepisami i ciążącą na nim dyscypliną finansów publicznych. Konstytucyjność regulacji dotyczącej sposobu naliczania wynagrodzenia jest rozstrzygana przez TK. Nie zakwestionował wyliczeń powoda (sprzeciw na k. 48-50).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: