Treść orzeczenia
Sygnatura akt
IX P 561/24
UZASADNIENIE
Pozwem z 25 stycznia 2024 r. I. W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Sądu Apelacyjnego w Szczecinie kwoty:
- po 537,91 zł miesięcznie za miesiące od stycznia do grudnia 2021 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 25 każdego kolejnego miesiąca, poczynając od miesiąca stycznia 2021 r. – łącznie za 2021 rok kwoty 6 454,92 zł plus odsetki,
- po 1 319,89 zł poczynając od miesiąca stycznia do grudnia 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 każdego kolejnego miesiąca, poczynając od miesiąca stycznia 2022 r., łącznie za 2022 rok kwotę 22 293,36 zł plus odsetki,
- 1 105 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot po 1 891,78 zł miesięcznie poczynając od stycznia 2023 r. do listopada 2023 r., liczonych do dnia 7 grudnia 2023 r.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że jest sędzią z uposażeniem w dziesiątej stawce zaszeregowania, której wynagrodzenie w okresie spornym było ustalane przy zastosowaniu mnożnika 3,23. Pracodawca w latach 2021-2023 wypłacał jej zaniżone wynagrodzenie. Za podstawę prawną roszczenia powódka podała art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, kształtujący zasady wynagradzania sędziów. Podkreśliła przy tym ustrojowy charakter ustawy. Stwierdziła, że ustawodawca wbrew treści tego przepisu w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jej uposażenia o 6 454,92 zł w skali roku. W analogiczny sposób powódka argumentowała roszczenie za rok 2022 i 2023. Obszerną część argumentacji pozwu skierowała na niezgodność z Konstytucją RP rozwiązania zawartego przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 10 listopada 2020 r. oraz analogicznych ustaw za lata kolejne.