Treść orzeczenia
Sygnatura akt
IX P 642/24
UZASADNIENIE
Pozwem z 31 maja 2024 r. powód K. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. kwoty 24 574,48 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia asesora sądowego za okres od maja 2021 r. do końca 2022 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dat z osobna liczonych dla poszczególnych miesięcznych zaległości, poczynając od maja 2021 r. oraz tytułem wyrównania dodatkowego rocznego wynagrodzenia za lata 2021 i 2022.
W uzasadnieniu powód wskazał, że jest asesorem sądowym w czwartej stawce awansowej przy zastosowaniu mnożnika w wysokości 2,36 i prawem do dodatku za wysługę lat w wysokości 20%. Pracodawca w latach 2021-2022 wypłacał jej zaniżone wynagrodzenie. Za podstawę prawną roszczenia powód podał art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, kształtujący zasady wynagradzania sędziów. Podkreślił przy tym ustrojowy charakter ustawy. Powód wskazał, że Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie reguluje kwestii wynagrodzenia sędziów WSA, a zatem zastosowanie znajdzie art. 29 § 1 pkt. 3 ustawy, który przewiduje, iż w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o ustroju sądów powszechnych. Stwierdził, że ustawodawca wbrew treści tego przepisu w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jego uposażenia. W analogiczny sposób powód uzasadniał roszczenie za rok 2022. Obszerną część argumentacji pozwu skierował na niezgodność z Konstytucją RP rozwiązania zawartego przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 10 listopada 2020 r. oraz analogicznych ustaw za lata kolejne.
W dalszych pismach powód podtrzymał swoje stanowisko i nie zakwestionował hipotetycznych wyliczeń swojego wynagrodzenia dokonanego przez pracodawcę.