Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Pozwem złożonym 19 lutego 2018 r. powódka M. S. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w C. kwoty 50.000 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (k. 54) liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu wskazała, że jest sędzią pełniącym służbę w pozwanym sądzie. Podstawy prawnej swojego żądania upatruje w art. 113 w zw. z art. 18 3d i 18 3a § 1 i 2 oraz art. 183b k.p. Przypuszczała, że przesłankami zróżnicowania jej sytuacji w stosunku do innych sędziów były: płeć, pełnienie w przeszłości funkcji kierowniczej, „przerwanie ciągłości” wieloletniej prezesury Z. Ł. oraz wykorzystanie jej „godnych cech osobowości”. Zdaniem powódki ciąża i macierzyństwo pracowników, z oczywistych względów tylko kobiet, nie jest okolicznością nadzwyczajną, której nie można byłoby przewidzieć. Ciąża i okres następującego po niej urlopu macierzyńskiego nie mogą przemawiać przeciwko pracownikom. Pracownice, nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji tego, że były są lub będą w ciąży. Pracodawca natomiast powinien liczyć się z taką ewentualnością, i powinien być odpowiednio przygotowany do organizowania pracy w zakładzie pracy w sytuacji, w której jedna z pracownic jest w ciąży, przebywa na zwolnieniu lekarskim w związku z problemami zdrowotnymi w czasie jej przebiegu lub korzysta z urlopu macierzyńskiego bądź rodzicielskiego po jej zakończeniu. Pracodawca nie może zakładać w ramach „wyrównania”, że skoro tylko kobiety mogą w przyszłości zajść w ciążę, lub były w niej w przeszłości, to tylko one powinny ponosić konsekwencje związanej z macierzyństwem nieobecności innych pracowników. Pracodawca w żadnym razie nie jest uprawniony do tego, aby zwiększonym w związku z taką nieobecnością, wymiarem pracy obciążyć wyłącznie, bądź w przeważającej mierze pozostałych pracowników płci żeńskiej.