Treść orzeczenia
Sygnatura akt
IX P 89/24
UZASADNIENIE
Pozwem z 29 grudnia 2023 r. P. M. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Wojskowego Sądu Garnizonowego w S. kwoty 21 636,46 zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od poszczególnych kwot miesięcznych - tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od 1 stycznia 2021 roku do 31 grudnia 2022 r. oraz od kwot dodatkowego wynagrodzenia za rok 2021 i 2022.
W uzasadnieniu powód wskazał, że jest sędzią, którego wynagrodzenie w okresie spornym było ustalane przy zastosowaniu mnożnika 2,17 i było powiększane o przysługujący mu dodatek funkcyjny, w oparciu o mnożnik 0,3 (od 1 stycznia 2021 r. do dnia 12 marca 2022 r.) oraz dodatek za wysługę lat w wysokości 13 % (od 1 stycznia 2021 r. do 2 listopada 2021 r.), 14% (od 3 listopada 2021 r. do 2 listopada 2022 r.) i 15% (od 3 listopada 2022 r.). Pracodawca w latach 2021-2022 wypłacał mu zaniżone wynagrodzenie, przyjmując błędne kwoty bazowe. Za podstawę prawną roszczenia powód podał art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, kształtujący zasady wynagradzania sędziów. Powołany przepis znajduje zastosowanie do sędziego wojskowego na mocy odesłania z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych. Podkreślił przy tym ustrojowy charakter ustawy. Stwierdził, że ustawodawca, wbrew treści tego przepisu, w art. 12 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 odniósł podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału 2019 r., co doprowadziło do zaniżenia jego uposażenia o kwotę 6 101,47 zł w skali roku, a w konsekwencji dodatkowe wynagrodzenie roczne („trzynastka”) za rok 2021 zaniżono o kwotę 508,46 zł. W analogiczny sposób powód argumentował roszczenie za rok 2022. Obszerną część argumentacji pozwu skierowała na niezgodność z Konstytucją RP i prawem