Treść orzeczenia
Sygn. akt
IX U 117/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. zobowiązał K. W. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 4 listopada 2019 r., w łącznej kwocie 19.036,95 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że po ustaniu zatrudnienia ubezpieczony kontynuował wcześniej podjętą działalność gospodarczą stanowiącą tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Z tego względu, mając na uwadze iż został on stosownie pouczony o okolicznościach wyłączających prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, w ocenie organu otrzymane przez ubezpieczonego świadczenie rehabilitacyjne należy uznać za nienależnie pobrane i podlegające zwrotowi.
Ubezpieczony K. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu swojego stanowiska argumentował, powołując się na poglądy doktryny i judykatury, że nie sposób mu przypisać złej woli w pobieraniu świadczenia rehabilitacyjnego. Przeczył temu, aby został właściwie pouczony o okolicznościach, których wystąpienie powoduje brak prawa do świadczeń, podkreślając, że gdyby miał on taką wiedzę to z pewnością dokonałby zgłoszenia do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu ubezpieczenia i dopiero wystąpił o świadczenia. W ocenie ubezpieczonego, fakt, iż dowiedział się o tym, że pobrane przez niego świadczenie jest nienależne po zaprzestaniu jego wypłaty, prowadzi do wniosku, że nie ma on obowiązku zwrotu otrzymanych kwot, bowiem w chwili ich pobierania był przeświadczony, iż ma do nich prawo. Dodatkowo, ubezpieczony podniósł, że organ niesłusznie domaga się zwrotu świadczeń za okres ponad 3 lat od wydania zaskarżonej decyzji.