Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 19 maja 2023 r. K. S. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 26 kwietnia 2023 r., znak (...), odmawiającej jej prawa do odsetek od wypłaconego zasiłku chorobowego za okres od dnia 28 września 2019 r. do dnia 30 stycznia 2020 r. i zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 31 stycznia 2020 r. do dnia 28 stycznia 2021 r., zaskarżając ją w całości.
Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit a, b i pkt 3 w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej
u.s.u.s.) poprzez brak jego właściwego zastosowania i odmowę zapłaty odsetek za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż wbrew ocenie ZUS w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę Zakładu. Organ rentowy odmawiając przyznania świadczenia naruszył przepisy prawa materialnego określające przesłanki nabycia prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2020 r. (sygn. akt III UK 518/19), do powstania obowiązku wypłaty odsetek konieczne jest stwierdzenie naruszenia prawa przez organ rentowy prawomocnym wyrokiem sądu zmieniającym decyzję organu rentowego i przyznającym prawo do tego świadczenia. Brak stwierdzenia w wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji odpowiedzialności za nieustalenie prawa do świadczenia w terminie z przyczyny dotyczących organu rentowego, nie pozbawia strony żądania i przyznania prawa do odsetek. Stwierdzić należy, iż w przypisanym terminie do wypłaty zasiłku chorobowego i macierzyńskiego ZUS dysponował materiałem umożliwiającym przyznanie świadczenia, jednakże podważył prawo do zasiłku chorobowego a później zasiłku macierzyńskiego z uwagi na czas podlegania przez ubezpieczoną obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu. Decyzja organu w tym przedmiocie została zmieniona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2021 r. (sygn. akt VI U 735/20), który stwierdził, że