Treść orzeczenia
Sygn. akt IX U 476/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 4 lipca 2022 r. znak sprawy (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił I. M. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 do 2 lutego 2019 r. oraz od 12 października 2020 r. do 6 października 2021 r. oraz zobowiązał ją do zwrotu pobranych już, a, zdaniem organu rentowego, nienależnych świadczeń za wymieniony okres w łącznej kwocie 31 972,48 zł. Uzasadniając zajęte stanowisko organ rentowy wskazał, iż przyznane uprzednio świadczenie rehabilitacyjne stało się nienależne z chwilą, gdy zgodnie z wyrokiem Sądu została przyznana ubezpieczonej renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy za okres od 1 lutego 2019 r. (od miesiąca złożenia wniosku).
I. M. wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej niezgodność z prawem. Wskazała, że to ZUS własną decyzją przyznał jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, co miało związek z jej niezdolnością do pracy, potwierdzoną opiniami biegłych. Przyznane świadczenie rehabilitacyjne w całości zużyła na potrzeby życiowe, w tym leczenie.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 9).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
I. M. była pracownikiem P. T.. Po wykorzystaniu pełnego okresu zasiłku chorobowego złożyła wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wypłatę świadczenia rehabilitacyjnego. Otrzymała świadczenie na okres od 6 września 2018 r. do 2 lutego 2019 r., na mocy decyzji ZUS z 28 grudnia 2018 r. Po kolejnym okresie pobierania zasiłku chorobowego po raz kolejny wystąpiła o świadczenie rehabilitacyjne, które otrzymała łącznie na okres od 12 października 2020 r. do 6 października 2021 r.
Niesporne
, a nadto karta zasiłkowa – k. 1-3 akt zasiłkowych ZUS, pismo – Z3 - k. 6 akt zasiłkowych ZUS, decyzje w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego – k. 4, 5, 11 akt zasiłkowych ZUS.