Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu K. K. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 15 kwietnia 2021 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru i zobowiązał go do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego z funduszu wypadkowego w kwocie 1 946,25 zł za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 15 kwietnia 2021 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy wskazał, iż ubezpieczony nie miał prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z uwagi na posiadanie prawa do emerytury począwszy od 1 kwietnia 2021 r.
K. K. wniósł odwołanie od tej decyzji wskazując, że pobrał przysługujące mu świadczenie rehabilitacyjne za kwiecień 2021 r. zgodnie z decyzją ZUS i świadczenie to zostało przez niego zużyte w dobrej wierze. Podniósł, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych popełnił błąd przyznając mu świadczenie od 1 kwietnia 2021 r. a nie od 16 kwietnia 2021 r. Zauważył, że emerytura jest świadczeniem niższym od świadczenia rehabilitacyjnego i powinna być przeliczona z uwzględnieniem wypłaconego świadczenia. Wyjaśnił, że nie zwrócił uwagi, że ZUS przyznał mu emeryturę od 1 kwietnia 2021 r.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury. Za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Organ rentowy wyjaśnił, że K. K. za kwiecień 2021 r. otrzymał świadczenie rehabilitacyjne w kwocie 1 615,25 stanowiącą kwotę netto od świadczenia wynoszącego 1 946,25 zł po odliczeniu i odprowadzeniu podatku w wysokości 311 zł.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: