Treść orzeczenia
Sygnatura akt
IX U 7/24
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. decyzją z 7 listopada 2023 r., znak (...), odmówił M. K. przyznania świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 20 grudnia 2022 roku do 17 czerwca 2023 roku, wskazując że w dniu 24 grudnia ubezpieczona podjęła zatrudnienie pomimo niezdolności do pracy w tamtym czasie (potwierdzone orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 kwietnia 2023 roku), co zdaniem organu pozbawia ubezpieczoną prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za cały ten okres. W podstawie kwestionowanej decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano między innymi art. 12 ust.1, art. 17 ust.1, art. 18 i 22 ustawy zasiłkowej.
M. K. wniosła odwołanie od wskazanej decyzji. Argumentowała, że w chwili wystąpienia niezdolności do pracy po zakończeniu zwolnienia lekarskiego i nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z dniem 20 grudnia 2022 roku, nie była ona zatrudniona. Sama niezdolność do pracy nie budzi wątpliwości, z uwagi na jej stwierdzenie przez lekarza orzecznika. Pomimo niezdolności do pracy ubezpieczona z uwagi na brak środków utrzymania podjęła zatrudnienie. Natomiast z uwagi na sytuację zdrowotną od dnia 20 lutego 2023 (przyjęcie do szpitala i operacja) nie przysługiwało jej już wynagrodzenie za pracę a także zasiłek chorobowy z uwagi na zbyt krótki okres zatrudnienia. Podniosła, że w świetle art. 12 ust. 1 w związku z art. 22 ustawy zasiłkowej ubezpieczona zachowuje prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za ten okres. Brak przy tym podstaw do przyjęcia sankcji pozbawienia zasiłku rehabilitacyjnego za cały okres w związku z podjętym zatrudnieniem. Skoro art. 18-22 ustawy nie przewidują takiej sankcji pozbawienia zasiłku rehabilitacyjnego, to sankcja taka nie może wynikać z odesłania polegającego na odpowiednim stosowaniu przepisów dotyczących zasiłku chorobowego.
W odpowiedzi na odwołanie organ wniósł o jego oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powielając dotychczasową argumentację.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.