Treść orzeczenia
VI C 331/22
UZASADNIENIE
Sąd ustalił:
1.
W dniu 20 marca 2019 r. została zawarta umowa pożyczki gotówkowej pomiędzy Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. i R. C. na okres do 15 marca 2025 r. Kwotę pożyczki 70.000 PLN powiększono o koszty prowizji w wysokości 7.700 PLN, które były spłacane co miesiąc z pozostałą kwotą pożyczki. Całkowity koszt pożyczki ustalono w wysokości 23.421,65 PLN. Pożyczkę udzielono na okres 72 miesięcy [§ 2 umowy pożyczki gotówkowej, k. 10].
2.
Pożyczkobiorca R. C. spłacił pożyczkę w dniu 26 maja 2020 r. [Raport BIK, k. 12v].
3.
Zgodnie z § 3 pkt 32 umowy pożyczki gotówkowej w terminie 14 dni od dokonania ostatniej raty Bank powinien rozliczyć się z pożyczkobiorcą. Ewentualną nadpłatę Bank powinien przekazać na konto, z którego dokonano nadpłaty, lub w przypadku braku możliwości identyfikacji numeru tego konta – na rachunek wskazany przez pożyczkobiorcę [k. 10v].
4.
Dnia 5 października 2021 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. zawarła z R. C. umowę przelewu wierzytelności pieniężnej. Jej przedmiotem były wszelkie wierzytelności pieniężne, zarówno obecne, jak i przyszłe, przysługujące cedentowi R. C. z tytułu umowy pożyczki gotówkowej z dnia 20 marca 2020 r. udzielonej mu przez Bank (...) S.A. w W. [k. 15–16].
5.
Pismem z dnia 5 października 2021 r. (...) sp. z o.o. wezwał Bank (...) S.A. z siedzibą w W. do proporcjonalnego częściowego zwrotu prowizji w wysokości 6.175,49 PLN z tytułu wcześniejszej spłaty kredytu [k. 17].
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie załączonych do akt sprawy kopii dokumentów prywatnych złożonych przez powoda [art. 245 k.p.c.], których prawdziwości i wiarygodności strona pozwana nie kwestionowała. Ustalony stan faktyczny w przeważającej mierze nie był sporny między stronami procesu, dlatego Sąd poczynił ustalenia faktyczne z uwzględnieniem art. 229 i 230 k.p.c.
Sąd zważył: