Treść orzeczenia
sygn. akt VI C 658/23
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 08 lipca 2024 r.
I.
Stanowiska stron
1.
W pozwie
wniesionym 4 października 2021 r. (
k. 18v
) Skarb Państwa – Wojewoda (...) wniósł o zasądzenie od pozwanej R. P. kwoty 54 474,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Roszczenie to opierał na instytucji świadczenia nienależnego, które to powód spełnić miał na rzecz pozwanej wykonując prawomocny – następnie uchylony przez Sąd Najwyższy – wyrok sądu apelacyjnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd apelacyjny zasądził na rzecz pozwanej kwotę niższą o 54 474,05 zł od pierwotnie zasądzonej.
2.
Powód wskazywał, że jego roszczenie – opierane na kondykcji
causa finita – nie jest przedawnione, a bieg (10-letniego w tym przypadku) przedawnienia należy, zgodnie z art. 120 k.c., liczyć od 12 października 2011 r., a zatem od momentu, w którym sąd apelacyjny ponownie rozpoznał sprawę w II instancji, nie zaś od momentu uchylenia wyroku sądu II instancji przez Sąd Najwyższy, a zatem od 19 maja 2011 r. ani też od momentu, kiedy powód wypłacił świadczenie na rzecz pozwanej. Dopiero bowiem po ponownym rozpoznaniu sprawy podstawa świadczenia odpadła definitywnie i dopiero od tego momentu powód mógł dochodzić od pozwanej zwrotu nienależnego świadczenia. Dalej – odpierając zarzuty pozwanej – powód wywodził, że jego roszczenie nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nie ma w tej sprawie podstaw do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 411 pkt 2 k.c. Wskazywał także, że pozwana w żaden sposób nie wykazała, aby zużyła uzyskaną korzyść w rozumieniu art. 409 k.c.
3.
Pozwana R. P. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu (
k. 29), podnosząc następujące zarzuty:
a.
przedawnienia roszczenia;