Treść orzeczenia
VII GC 789/25
UZASADNIENIE
Powód domagał się niewypłaconej części odszkodowania z umowy ubezpieczenia auto casco. Roszczenie o jego zapłatę nabył w drodze cesji. Pozwany zarzucał, że powód nabył wierzytelność w wysokości niższej od dochodzonej. Zaprzeczył również, by stawka za robociznę, wedle której powód oblicza świadczenie odszkodowawcze, odpowiadała cenom stanowiącym podstawę jej obliczenia zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia.
Sąd zważył co następuje:
Podstawą prawną żądania jest umowa ubezpieczenia auto casco, na podstawie której pozwany zobowiązał się zapłacić określone odszkodowanie w razie zajścia wypadku ubezpieczeniowego oraz umowy cesji, na podstawie których ubezpieczony przelał wierzytelność na pierwszego cesjonariusza, który z kolei scedował ją na powoda.
Pozwany nie ma racji, gdy zarzuca powodowi nabycie wierzytelności w kwocie niższej niż dochodzona, albowiem z umowy przelewu wynika jej cel w postaci nabycia całości wierzytelności przeciwko powodowi, nie zaś jej części ograniczonej do kwoty 199,56 zł, która to kwota nie stanowi zresztą nieuznanej części kosztorysu wbrew oświadczeniom z umowy cesji. Zgodnie zaś z art. 65 § 2 kc w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.
Spór między stronami koncentruje się wokół tej części świadczenia z umowy ubezpieczenia, której podstawą jest § 17 ust. 2 pkt 2 ogólnych warunków ubezpieczenia, czyli stawka za roboczogodzinę.