Treść orzeczenia
sygn. akt VII U 233/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
13 kwietnia 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Kosicka
po rozpoznaniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Warszawie
odwołania D. B.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W.
z 17 grudnia 2021 r., znak (...)
o rekompensatę
oddala odwołanie.
Sygn. akt VII U 233/22
UZASADNIENIE
7 lutego 2022 r. D. B. wniosła odwołanie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 17 grudnia 2021 r. znak: (...), kwestionując sposób naliczenia jej emerytury, tj. niedoliczenie kwoty za okres pracy
w warunkach szczególnych od 27 września 1976 r. do 31 grudnia 2008 r. Odwołująca wyjaśniła, że w 2013 r. dowiedziała się, że może przejść na wcześniejszą emeryturę.
W celu ustalenia jakiej wysokości będzie emerytura udała się do ZUS, gdzie poinformowano ją o konieczności złożenia wniosku o wyliczenie emerytury, co też uczyniła. Po uzyskaniu informacji o wysokości emerytury jej zakład pracy zgodził się na jej dalsze zatrudnienie. W 2021 r. zdecydowała się przejść na emeryturę, jednakże w otrzymanej decyzji o wysokości wyliczonej emerytury nie znalazła informacji o doliczeniu kwoty za pracę w trudnych warunkach. W odpowiedzi na złożone przez nią pierwotnie odwołanie ZUS udzielił jedynie lakonicznej odpowiedzi, że nic jej się nie należy, gdyż praca w trudnych warunkach była uwzględniona przy naliczeniu emerytury w 2013 r. Tymczasem w decyzji z 2013 r. jest zapis, że aby emerytura miała moc, musi dostarczyć „świadectwo pracy” po zakończeniu pracy. Brak było natomiast zapisu, zgodnie z którym nie chcąc przejść na emeryturę, musi złożyć rezygnację z jej pobierania. Odwołująca podkreśliła przy tym, że nie mając rekompensaty za lata pracy w warunkach uciążliwych czuje się oszukana i pokrzywdzona, a ostatecznie wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie ww. lat pracy