Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII GC 92/19
UZASADNIENIE
A. K. (1) pozwem wniesionym 18 lutego 2019 r. przeciwko T. D. wnosiła o zmniejszenie kary umownej, wynikającej z pkt 9.8. umowy najmu z 20 stycznia 2017 r. zawartej pomiędzy najemcą A. K. (1) i wynajmującym T. D., z kwoty 85.339,07 zł do kwoty 9.000 zł. Wniosła również o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. Żądanie to powódka oparła na art. 484 § 2 k.c. W ocenie powódki kara umowna jest rażąco wygórowana, bowiem pozwany nie poniósł żadnej szkody z powodu wypowiedzenia umowy najmu, gdyż wynajął lokal zaraz po opuszczeniu go przez powódkę. Ponadto wedle powódki poczyniła ona nakłady na lokal, które spowodowały, że zwiększył się jego standard, a więc pozwany uzyskał dodatkową korzyść. Powodem wypowiedzenia umowy najmu wedle twierdzeń powódki były straty, które ponosiła prowadząc restaurację w wynajmowanym lokalu, a także brak współpracy ze strony pozwanego co do usunięcia usterek wentylacji, czy brak zgody na umieszczenie widocznej reklamy na budynku galerii, w której znajdował się lokal.
W piśmie procesowym z 28 lutego 2019 r. – w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego do usunięcia braków formalnych pozwu przez dokładne określenie żądania, w szczególności przez wskazanie, do jakiego rodzaju powództw miałby należeć „pozew o zmniejszenie kary umownej” (o świadczenie, o ustalenie istnienia bądź nieistnienia prawa bądź stosunku prawnego, o ukształtowanie prawa) – powódka wskazała, że w pozwie domaga się
ustalenia, iż kara umowna wynikająca z pkt 9.8 umowy najmu z 20 styczniu 2017 r. wynosi 9.000 zł.
W piśmie procesowym z 28 lutego 2019 r. powódka wystąpiła dodatkowo
z drugim żądaniem, obok żądania zgłoszonego pierwotnie, domagając się zapłaty kwoty 36.000 zł i wskazując jednocześnie, że taką kwotę powódka zapłaciła już na rzecz pozwanego i obecnie domaga się jej zwrotu, jako świadczenia nienależnego.