Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24.04.2023 roku Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w rozpoznaniu wniosku z dnia 23.02.2023 r. odmówił L. W. prawa do wojskowej renty rodzinnej po zmarłym w dniu 9.02.2023 r. mężu D. W. (1).
W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że z analizy dokumentów przedłożonych w organie rentowym wynikało że małżeństwo Państwa W. nie zostało rozwiązane wyrokiem sądowym, lecz wdowa oświadczyła, że do dnia zgonu D. W. (1) nie zamieszkiwali razem oraz nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego, a ponadto wdowa nie miała zasadzonych alimentów ze strony zmarłego małżonka. Mając na uwadze brak spełnienia przesłanek art. 70 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wnioskodawczyni nie przysługiwało zatem prawo do świadczenia.
/decyzja k. 80 akt rentowych/
Odwołanie od powyższej decyzji w całości wniosła L. W. domagając się jej zmiany i przyznania prawa do świadczenia, zasądzenie od organu na rzecz odwołującej zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu swego stanowiska odwołująca podniosła, iż spełnia warunki określone w art. 70 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wskazała, że jej małżeństwo nie tylko formalnie istniało, lecz również nie ustały więzi charakterystyczne dla małżeństwa i o ile z uwagi na nadużywanie alkoholu przez męża i podejmowanie pod jego wpływem destruktywnych zachowań małżonkowie zamieszkiwali oddzielnie, o tyle nadal łączyła ich więź duchowa, gospodarcza i fizyczna. Nadto wskazała, że ich oddzielne zamieszkiwanie miało wyłącznie charakter tymczasowy, każdy z malżonków wywiązywał się także z obowiązków nałożonych na niego przez art. 23 k.r.o. i tak pozostawali oni we wspólnym pożyciu, wzajemnie sobie pomagali, pozostawali sobie wierni oraz współdziałali dla dobra rodziny, którą założyli.
/odwołanie k. 3/
W odpowiedzi na odwołanie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz argumenty w niej podniesione.
/odpowiedź na odwołanie k. 4/