Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 1399/21
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 lutego 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że M. C. pobrała nienależne świadczenia za okres od 1.10.2019 r. do 31.01.2021 r. w łącznej kwocie 3381,20 zł z tytułu świadczenia uzupełniającego i zobowiązał ubezpieczoną do zwrotu w/w należności we wskazanej kwocie.
(okoliczność bezsporna, kopia decyzji – k. 47)
Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 5.03.2021 r. złożyła M. C. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła, że kwestionowana decyzja została wydana bezpodstawnie, albowiem wnioskodawczyni złożyła odwołanie od wcześniejszej decyzji organu rentowego z dnia 8.01.2021 r., mocą której organ rentowy ponownie ustalił wysokość świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji dla M. C. od 1.10.2019 r., 1.01.2020 r., 1.07.2020 r. i 1.01.2021 r. Ubezpieczona jednocześnie podniosła, że przy dwukrotnym składaniu wniosków o przyznanie świadczenia uzupełniającego w ZUS nie została zapytana czy pobiera dodatek mieszkaniowy oraz nie została poinformowana czym są świadczenia pieniężne finansowane ze środków publicznych. Wnioskodawczyni wskazała, że pierwszy wniosek o świadczenie uzupełniające złożyła w dniu 4 września 2019 roku, a kolejny w dniu 2 czerwca 2020 roku, a przy ich wypełnianiu w obecności pracownika ZUS nie została pouczona o tym, że dodatek mieszkaniowy wypłacany przez Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. jest brany pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia uzupełniającego. Z tego faktu skarżąca wywiodła, że wypłacenie świadczenia w sposób, na który miał wpływ pracownik ZUS-u, a nie miała osoba świadczeniobiorcy nie uzasadnia powstania po stronie osoby ubezpieczonej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.
(odwołanie – k. 3-6)