Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 1454/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 1 lipca 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. po rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 24 czerwca 2022 roku odmówił mu ponownego ustalenia wysokości emerytury.
Do ustalenia wysokości emerytury nie uwzględniono rekompensaty z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach, ponieważ do 31 grudnia 2008r. nie ubezpieczony udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ubezpieczony udowodnił: 12 lat, 0 miesięcy i 21 dni pracy w szczególnych warunkach.
Do ustalenia stażu pracy w warunkach szczególnych nie uwzględnia się okresów choroby lub urlopów bezpłatnych.
ZUS nie uwzględnił okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych:
-
od 10.02.1977 do 30.04.1979,
-
od 14.01.1991 do 31.07.1991,
-
od 05.08.1991 do 08.10.1992.
(decyzja w aktach ZUS)
Odwołanie od w/w decyzji wniósł J. K. wnosząc o przyznanie mu rekompensaty w związku z wykonywaniem pracy w szczególnych warunkach wskazując, że taką pracę wbrew twierdzeniom ZUS wykonywał w następujących okresach: od 10.02.1977 r. do 30.04.1979 r., od 14.01.1991 r. do 31.07.1991 r., od 05.08.1991 r. do 08.10.1992 r.
(odwołanie – k. 3-3 verte)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. ZUS odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 10.04.2014 roku, sygn. akt II UK 395/13 wskazał, że w świetle art. 32 ust 4 ustawy emerytalnej oraz § 1 ust 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracami w szczególnych warunkach nie są bowiem wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami lub prace charakteryzujące się znacznym wysiłkiem fizycznym, lecz jedynie takie, które zostały wymienione w § 4-15 tego rozporządzenia i wykazach stanowiących załącznik do niego.
(odpowiedź na odwołanie – k. 10-10 verte)