Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 18 listopada 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 sierpnia 2022 roku, odmówił I. B. prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
W decyzji wskazano, iż do stażu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie zaliczył okresu od dnia 5 lutego 1990 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku, jako pracy w szczególnych warunkach z tytułu zatrudnienia w (...) sp. z o. o. z siedzibą w Ł. udokumentowanego świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 30 kwietnia 2010 roku. Jak podnosił Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w świadectwie tym zakład pracy wskazał, iż I. B. pracowała na stanowisku „przewijaczka” wymienionym w wykazie A dziale VII poz. 1 pkt 10, 34, 35 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku. W ocenie organu rentowego, pracodawca w świadectwie pracy powinien wykazać tylko jedno stanowisko pracy zgodne ze stanowiskiem wymienionym w powołanym zarządzeniu resortowym. W konsekwencji, z uwagi na to, iż I. B. nie posiada, co najmniej 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania rekompensaty.
/decyzja z dnia 18 listopada 2022 roku – k. 57 załączonych akt rentowych/
W dniu 12 grudnia 2022 roku I. B. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości. Skarżonej decyzji wnioskodawczyni zarzucała:
- błąd w ustaleniach faktycznych oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż odwołująca nie udowodniła 15 – letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, podczas gdy twierdzenie takie stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym;