Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 22/24
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24.11.2023 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku G. O. z dnia 9.11.2023 r. odmówił jej prawa do rekompensaty z tytułu zatrudniania w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wskazując że w aktach sprawy brak jest świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
(decyzja – k. nieponumerowane strony załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Odwołanie od w/w decyzji złożyła G. O. wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Odwołująca wskazała, że pracowała stale na stanowisku przewlekacza od dnia 26.04.1982 r. do 31.08.2005 r. w Spółdzielni Produkcji (...) w P., w tym od dnia 26.04.1982 r. do 20.01.2004 r. w (...) Zakładach (...), co dawało łącznie 23 lata, 4 miesiące, 4 dni pracy w warunkach szczególnych.
(odwołanie – k. 3-3 verte)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu ZUS wskazał, że jego zdaniem G. O. nie udowodniła pracy w warunkach szczególnych w wymiarze co najmniej 15 lat do dnia 31.12.2008r.
Do stażu pracy w szczególnych warunkach ZUS nie uwzględnił okresu zatrudnienia odwołującej u płatnika Spółdzielnia Produkcji (...) (wcześniej (...) Zakłady (...) z siedzibą w P.) od 26.04.1982 r. do 31.08.2005 r., ponieważ przedłożone świadectwo pracy nie jest świadectwem pracy w warunkach szczególnych, a przedłożone dokumenty nie potwierdzają faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy wskazał, że świadectwo pracy w warunkach szczególnych muszą spełniać wymogi formalne, określać rodzaj wykonywanej pracy ściśle według wykazu, działu, pozycji i punktu zarządzenia ministra właściwego resortu - nazwa stanowiska musi ściśle odpowiadać nazwie wymienionej w zarządzeniu, nie może być ani niepełna ani podobna, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 7.02.1983 r.