Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 2262/20
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 października 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2018 r., poz. 1270 ze zm.) oraz umowy między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą o zabezpieczeniu społecznym z dnia 2 kwietnia 2008 r. (Dz.U z 2009 nr 133 poz. 1095) po rozpoznaniu wniosku z dnia 24 grudnia 2018 r. przyznał A. R. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 1.12.2018 r. tj. od miesiąca w którym złożono wniosek. Rentę przyznano na stałe.
Renta po waloryzacji przysługuje w kwocie: od 01-03-2019 - 1200,02 zł
Przy wyliczeniu świadczenia nie zaliczono kwot rekompensat w latach 1981-1982, ponieważ zakład pracy podał kwoty, które nie są zgodne z należnymi rekompensatami pracowniczymi. Organ wskazał, iż w celu doliczenia kwot rekompensat, należy doręczyć poprawnie wystawione przez zakład pracy.
Organ wskazał, iż wniosek z dnia 24.12.2018r. został potraktowany
jako wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Rentę przyznano i podjęto jej wypłatę od pierwszego dnia miesiąca, w którym został złożony wniosek tj 01.12.2018 r.
/decyzja – k. 36-37 akt ZUS/
Odwołanie od w/w decyzji złożył w dniu 11.09.2020 r. ( data nadania w Kanadyjskiej P. Pocztowej) ubezpieczony A. R. domagając się jej zmiany i przyznania prawa do renty w kwocie 1440 zł zamiast tej w kwocie 1200,02 zł brutto. Ubezpieczony wskazał iż wysokość świadczenia w jego przypadku winna zostać określona z uwzględnieniem faktu iż całkowita niezdolność do pracy jest konsekwencją doznanego przez niego wypadku przy pracy. Tym samym przyznane świadczenie w ocenie skarżącego zostało zaniżone. Odwołujący podniósł też, że wysokość przyznanej mu renty nie uwzględnia szczególnych warunków szkodliwości w jakich pracował przez 13 lat jako operator dźwigu w Zarządzie (...).