Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 2640/21
UZASADNIENIE
Decyzją z 15.09.2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., po rozpoznaniu wniosku z 17.08.2021 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 291), odmówił E. K. ponownego przeliczenia pobieranej przez ubezpieczonego emerytury, powołując się na brak nowych dowodów lub okoliczności mających wpływ na wysokość przysługującego świadczenia. ZUS podał, że od 1.07.2017 r. tj. od miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek ma on ustalone prawo do emerytury powszechnej. Wysokość tej emerytury została obliczona z zastosowaniem tablic średniego trwania dalszego życia obowiązujących w dniu osiągnięcia przez ubezpieczonego powszechnego wieku emerytalnego, tj. od 1 kwietnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. Dalej Zakład podał, że 17.08.2021 r. ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury zgodnie z ustawą z 16.11.2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zakład argumentował, że zmieniony ustawą z 16.11.2016 r. art. 26 ust. 6 ustawy emerytalnej nie dotyczy wnioskodawcy ponieważ tablice średniego dalszego trwania życia obowiązujące w dniu ukończenia 65 lat, tj. 16.11.2015 r. zostały zastosowane do wyliczenia świadczenia decyzją z 15.04.2019 r. ZUS wskazał, że w dniu 1.09.2021 r. i 3.09.2021 r. ubezpieczony złożył w ślad za wnioskiem z 17.08.2021 r. dokumenty dotyczące zatrudnienia oraz uzyskanego wynagrodzenia w okresie od 1.10.2010 r. do 15.11.2010 r. Zakład stwierdził, że dowody te nie stanowią jednak w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej nowych okoliczności mających wpływ na wysokość przysługującego świadczenia, gdyż dane zawarte w tych dokumentach są zawarte w wyliczenia świadczenia ustalonego decyzją z 19.12.2011 r. Dodatkowo organ emerytalny wskazał, że przeliczenie emerytury wnioskodawcy w myśl ustawy z 19.06.2020 r. nie jest możliwe ponieważ dotyczy ona osób urodzonych w (...) r. Konkludując ZUS stwierdził brak podstaw prawnych