Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 326/21
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 grudnia 2020 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił M. J. prawa do świadczenia uzupełniającego. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) ustalono, że ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.
(decyzja – k. 7-7 verte załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Odwołanie od w/w decyzji wniósł M. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego na stałe oraz zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto wniósł o stwierdzenie odpowiedzialności ZUS za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
-
błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie tego, iż M. J. nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji w sytuacji w której z przedłożonych dokumentów wynika, że M. J. jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, rozpoznano u niego encefalopatię z upośledzeniem rozwojowym głównie umysłowym i mowy, choroba ma utrwalony przebieg, nie rokuje wyleczenia, orzeczono wobec w/w niepełnosprawność znacznego stopnia, a z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 25 października 2018 r. wynika, że wymaga ona konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a także to iż Odwołujący się nie jest w stanie samodzielnie załatwić podstawowych spraw i wykonać czynności życia codziennego, nie potrafi zrobić zakupów, nie zna wartości nominalnej pieniądza i nie potrafi się nimi posługiwać, nie potrafi przygotować samodzielnie posiłków, nie chodzi sam do lekarza czy urzędu, nie potrafi czytać, pisać, ma problemy z mową, a tym samy jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i korzysta z pomocy osób bliskich, mamy, ojca oraz babci;
-