Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Decyzją z 26 stycznia 2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w T. odmówił B. K. wznowienia postępowania w sprawie, wskazując, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 listopada 2023 roku został ogłoszony w Dzienniku Ustaw 16 listopada 2023 roku i od tego dnia wszedł w życie, zaś zgodnie z art. 145a § 2 k.p.a. wnioskodawczyni mogła wnieść do organu rentowego skargę o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. do 18 grudnia 2023 r. (uwzględniając, że 16 i 17 grudnia to odpowiednio sobota i niedziela). Organ rentowy odmówił wznowienia postępowania, ponieważ skarga ubezpieczonej została wniesiona w dniu 15 stycznia 2024 r. tj. po ustawowym terminie, a wnioskodawczyni nie zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie skargi o wznowienie postępowania.
(decyzja k. 9-9 odwrót pliku II akt emerytalnych ZUS)
W dniu 8 lutego 2024 roku B. K. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
1.
art. 25a ust. 2 pkt 2 i ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z 2004 roku i obowiązującym do wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2021 r. poprzez jego zastosowanie, pomimo iż przepis ten na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt P 7/22, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim pomija emerytury przyznane przed 1 czerwca 2021 r.,
2.
art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie.