Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII U 800/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 14.02.2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. zmienił decyzję z 3.02.2022 r. w ten sposób, że odmówił B. K. stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26.01.2021 r. Uzasadniając przedmiotową decyzję Zakład podał, że decyzją z 26.01.2021 r. organ rentowy stwierdził, że wnioskodawca podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym jako wspólnik jednosoosobowej spółki z o.o.: 1.04.2012 r., od 1.02.2013 r. od 9.10.2013 r., od 10.12.2014 r. do 7.01.2015 r., od 1.07.2017 r. do 28.07.2017 r., od 1.08.2017 r. do 28.08.2017 r., od 1.09.2017 r. do 5.10.2017 r., 1.11.2017 r., od 1.08.2018 r. oraz określił miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy od grudnia 2010 r. do stycznia 2021 r. Zakład podał, że wnioskodawca odwołał się od w/w decyzji, jednak odwołanie złożył po obowiązującym terminie. Sąd Okręgowy postanowieniem z 23.04.2021 r. VIII U 1069/21 odrzucił przedmiotowe odwołanie, a tym samym decyzja stała się prawomocna. Dalej ZUS wskazał, że ubezpieczony wnioskami z 23.06.2021 r. i z 15.07.2021 r. wystąpił o weryfikację ostatecznej decyzji ZUS poprzez jej unieważnienie. Zakład podał, że decyzją z 16.11.2021 r. odmówił ponownego ustalenia dla wnioskodawcy okresów podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako wspólnika jednoosobowej sp. z o.o. oraz miesięcznych podstaw wymiaru składek z tego tytułu. ZUS wskazał, że ubezpieczony odwołał się od tej decyzji i ponownie wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z 26.01.2021 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zakład podał, że wnioskodawca zarzucał decyzji z 26.01.2021 r. błędne zastosowanie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i przyjęcie, że wnioskodawca jest wspólnikiem jednoosobowej spółki z o.o. poprzez zastosowanie fikcji prawnej „udziałowca iluzorycznego” względem pozostałych wspólników spółek. Zakład argumentował, że zastosowana odmienna wykładnia prawa przez ZUS niż wnioskowana przez ubezpieczonego nie może być przesłanką uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, szczególnie, że przyjęte przez