Treść orzeczenia
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 lutego 2020 roku Zakład (...) I Oddział w Ł. odmówił S. D. prawa do świadczenia uzupełniającego. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem wydanym 21 lutego 2020 roku Komisja Lekarska orzekła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.
(decyzja – k. 7-7 verte załączonych do sprawy akt organu rentowego)
S. D. odwołał się od powyższej decyzji wskazując, iż jest ona dla niego krzywdząca. W ocenie skarżącego nie jest on zdolny do samodzielnej egzystencji, wymaga pomocy swojej mamy, jest pod jej stałą opieką przy wykonywaniu codziennych czynności tj. kąpanie, przygotowywanie posiłków czy robienie zakupów, a ponadto dysponuje jego pieniędzmi.
(odwołanie – k. 3)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
(odpowiedź na odwołanie – k. 7-7 verte)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
S. D. urodził się w dniu (...).
(okoliczność bezsporna)
S. D. cierpi na schizofrenię paranoidalną.
Z punktu widzenia psychiatrii ubezpieczony jest trwale całkowicie niezdolny do pracy, niezdolność ta powstała przed 16 rokiem życia. Na podstawie dokumentacji medycznej i przeprowadzonych badań orzeczniczych w ZUS nie można stwierdzić niezdolności do samodzielnej egzystencji u S. D. w rozumieniu art. 2 ust 1 ustawy o świadczeniu uzupełniającym. Brak jest podstaw do kwestionowania orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 21 lutego 2020 roku. Tym samym nie stwierdzono naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji.
(pisemna podstawowa opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 194-196, pisemna pierwsza uzupełniająca opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 308-310, pisemna druga uzupełniająca opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 327)