Orzeczenie TK z dnia 14 lipca 1986, sygn. K 1/86

Federacja Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Turystyki pismem z dnia 28 marca 1986 r. wniosła na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98) o orzeczenie, czy art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230) jest zgodny z art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL.

W uzasadnieniu wnioskodawca powołując się na treść przepisu art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL stanowiącego prawo obywateli Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do pracy i wynagrodzenia według jej ilości i jakości utrzymuje, że kwestionowany przepis art. 10 ust. 4 powołanej wyżej ustawy z dnia 26 października 1982 r. pozbawił pracowników zakładów gastronomicznych wynagrodzenia za sprzedaż alkoholu.

Uczestnicy postępowania, a więc Sejm i Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w pisemnych wyjaśnieniach nadesłanych w odpowiedzi na treść wniosku stwierdzili, że nie ma żadnych podstaw do kwestionowania zgodności przepisu art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z przepisem art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL.

W piśmie nadesłanym przez Sejm wskazano, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest jedną z form realizacji konstytucyjnych praw obywateli z zakresu dbałości o stan zdrowia społeczeństwa, ochrony rodziny i wychowania młodego pokolenia.

Konstytucyjne prawo do pracy i prawo do zatrudnienia za wynagrodzeniem według ilości i jakości pracy ustalone w art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL rozwijają przepisy art. 13 i 78 Kodeksu pracy.

W praktyce istnieją różne systemy wynagradzania, jak system czasowy, akordowy, czy wreszcie mieszany. Systemy te jednak nie wynikają z przepisów Konstytucji ani z przepisów Kodeksu pracy.

Przepis art. 10 ust.