Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 20 października 1992 r.
|
| Sygn. akt K 1/92 |
Uzasadnienie
I
Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem z dnia 8 stycznia 1992 r. o orzeczenie niezgodności
z art. 87 ust. 1, art. 63 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2 Konstytucji RP zmian wprowadzonych do ustawy o cudzoziemcach z dnia 29
marca 1963 roku, a mianowicie uregulowań zawartych w art. 15 ust. 4, art. 16, art. 17, art. 18 i art. 19 wymienionej ustawy
(tekst jedn. Dz. U. z 1992 r. Nr 7, poz. 30). Regulacje te przewidują możliwość:
1) umieszczenia przez wojewodę cudzoziemca w strzeżonym ośrodku na okres do 90 dni w razie uzasadnionego podejrzenia, że będzie
się on uchylał od wykonania decyzji o wydaleniu (art. 15 ust. 4 ustawy),
2) zatrzymania cudzoziemca na czas do 48 godzin przez Policję lub Straż Graniczną, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie,
że nie podporządkuje się on zasadom obowiązującym w strzeżonym ośrodku, lub gdy opuści go bez zezwolenia (art. 16 ust. 1 i
2 ustawy) oraz
3) zastosowania przez wojewodę wobec cudzoziemca aresztu na okres 90 dni, w celu wydalenia cudzoziemca, na wniosek komendanta
wojewódzkiego Policji lub komendanta oddziału Straży Granicznej (art. 16 ustawy ust. 1 i 3).
W swym wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich wnosi o uznanie za sprzeczne z Konstytucją art. 15 ust. 4 oraz art. 18-19 ustawy,
analiza szczegółowa wskazuje jednak, że chodzi i może jedynie o art. 15 ust. 4, art. 16 oraz art. 18 ustawy o cudzoziemcach.
Z tego też względu w dalszych rozważaniach dyspozycje art. 17 i art. 19 (wg tekstu jednolitego ustawy o cudzoziemcach) zostały
pominięte.
W uzasadnieniu wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich podniósł następujące argumenty. Zarówno umieszczenie w strzeżonym ośrodku
jak i zastosowanie aresztu w celu wydalenia są pozbawieniem wolności. Prawo takiego pozbawienia wolności przekazano w świetle