Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt K 10/14 |
Uzasadnienie
I
1. Prokurator Generalny (dalej: wnioskodawca) we wniosku z 24 kwietnia 2014 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o
zbadanie zgodności art. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2014
r. poz. 228; dalej: u.z.p.ł.) oraz art. 3 u.z.p.ł. „w zakresie, w jakim dotyczy spraw utraty członkostwa w Polskim Związku
Łowieckim na skutek łowieckiego postępowania dyscyplinarnego”, z art. 42 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji.
Wnioskodawca wskazał, że w następstwie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 listopada 2012 r. (sygn. K 21/11,
OTK ZU nr 10/A/2012, poz. 119) niezgodności:
a) art. 34 pkt 6 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2, 3 i 11 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U.
z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.; dalej: prawo łowieckie) „w zakresie, w jakim dotyczy dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego”,
z art. 42 ust. 1 Konstytucji,
b) art. 33 ust. 6 prawa łowieckiego „w zakresie, w jakim nie przewiduje prawa członka Polskiego Związku Łowieckiego, wobec
którego zastosowano sankcję dyscyplinarną inną niż utrata członkostwa w Związku lub w kole łowieckim, gdy przewinienie i orzeczona
za nie sankcja nie mają wyłącznie charakteru wewnątrzorganizacyjnego, do wniesienia odwołania do sądu”, z art. 45 ust. 1 oraz
art. 77 ust. 2 Konstytucji,
podstawa prawna prowadzenia przez Polski Związek Łowiecki (dalej: PZŁ) dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego została uchylona
w dniu wejścia w życie wyroku TK z 6 listopada 2012 r. (tj. 21 listopada 2012 r.).
21 kwietnia 2014 r. weszła w życie u.z.p.ł., której celem było dostosowanie prawa łowieckiego do wymogów konstytucyjnych określonych
w wyroku TK z 6 listopada 2012 r. Zdaniem wnioskodawcy przepisy przejściowe i dostosowujące zawarte w tej ustawie godzą w