Orzeczenie TK z dnia 03 września 1996, sygn. K 10/96

Sygnatura: K 10/96
Data orzeczenia: 03 września 1996
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)

Teza

Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że pozbawienie prawa do świadectw udziałowych obywateli bez stałego zameldowania jest niekonstytucyjną dyskryminacją, natomiast wyłączenie osób, które ukończyły 18 lat po określonej dacie mieści się w granicach swobody ustawodawczej.

Istota

Rzecznik Praw Obywatelskich zakwestionował art. 31 ust. 1 ustawy o NFI, który pozbawiał możliwości otrzymania świadectw udziałowych osoby, które ukończyły 18 lat po 31 grudnia 1994 r. oraz osoby bez stałego zameldowania. W postępowaniu…

jeszcze 68 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1. Art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz.U. Nr 44, poz. 202; zm.: z 1994 r. Nr 84, poz. 385) w zakresie, w jakim pozbawia uprawnienia do uzyskania powszechnych świadectw udziałowych obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, którzy stale przebywają na terytorium kraju, lecz nie są zameldowani na pobyt stały, jest niezgodny z art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184 i Nr 150, poz. 729) przez to, że bez należytego uzasadnienia zróżnicował uprawnienia osób stale zamieszkujących w kraju; tym samym art. 31 ust. 1 ustawy o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji jest też niezgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 1 powołanych wyżej przepisów konstytucyjnych. 2. Art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz.U. Nr 44, poz. 202; zm.: z 1994 r. Nr 84, poz. 385) w zakresie, w jakim pozbawia uprawnienia do uzyskania powszechnych świadectw udziałowych obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, którzy nie mieli ukończonych 18 lat w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok emisji świadectw udziałowych jest zgodny z art. 1 i art. 67 ust. 2 powołanych przepisów konstytucyjnych.

Uzasadnienie

ORZECZENIE
z dnia 3 września 1996 r.
Sygn. akt K 10/96

ORZECZENIE

z dnia 3 września 1996 r.

Sygn. akt K 10/96

Uzasadnienie

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił 26 kwietnia 1996 r. z wnioskiem o orzeczenie niezgodności art. 31 ust. 1 ustawy z 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (dalej – ustawa o NFI) z zasadami demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości obywateli wobec prawa (art. 1 i art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych), przez to, że pozbawił on możliwości otrzymania powszechnych świadectw udziałowych osoby, które po 31 grudnia 1994 r., a przed zakończeniem emisji ukończyły 18 lat oraz osoby, które stale zamieszkując w kraju nie posiadają zameldowania na pobyt stały.

Zdaniem Rzecznika ustawa o NFI przyjęła zasadę powszechnej dostępności pełnoletnich obywateli do nabywania świadectw udziałowych. Art. 31 ust. 1 tej ustawy wprowadził jednak trzy warunki zrealizowania tego uprawnienia: obywatelstwo polskie, zameldowanie w kraju na pobyt stały oraz ukończenie 18 roku życia do 31 grudnia roku poprzedzającego rok emisji świadectw udziałowych. W przekonaniu Rzecznika dwa ostatnie wyłączenia są niezgodne z art. 1 i art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych.

W stosunku do osób, które ukończyły 18 lat po 31 grudnia 1994 r. a przed datą zakończenia rozdziału świadectw, to – zdaniem Rzecznika – choć w czasie rozdziału świadectw zyskały one pełnię praw, to jednak pozbawione zostały uprawnienia do nabycia świadectwa udziałowego. Jest to regulacja dyskryminująca, dyktowana wyłącznie względami technicznymi i ustanawiająca nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej osób już pełnoletnich.

W stosunku do osób, które nie są zameldowane na pobyt stały w kraju – w przekonaniu Rzecznika – uregulowanie to zostało przyjęte bez rozważenia interesów grupy obywateli, którzy z różnych przyczyn, często losowych lub osobistych, nie mają stałego zameldowania. Rzecznik zwrócił uwagę na stały wzrost zjawiska bezdomności. Nie ma podstaw dla gorszego traktowania takich osób i do “karania” ich w ten sposób za brak stałego miejsca pobytu. Względy technicznego uproszczenia systemu rozdziału świadectw nie mogą uzasadniać dyskryminacji osób pozbawionych

jeszcze 3484 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo