Postanowienie TK z dnia 21 maja 2013, sygn. K 11/13

1. Grupa posłów na Sejm VII kadencji (dalej: grupa posłów lub wnioskodawca) wystąpiła 21 marca 2013 r. z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności ustawy z 20 lutego 2013 r. o ratyfikacji Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej pomiędzy Królestwem Belgii, Republiką Bułgarii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Irlandią, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Węgrami, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Rumunią, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, sporządzonego w Brukseli dnia 2 marca 2012 r. (Dz.U.283; dalej: ustawa ratyfikacyjna), z art. 90 Konstytucji.

Uzasadniając zarzut niezgodności ustawy ratyfikacyjnej z Konstytucją grupa posłów wskazała, że ratyfikacji Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej pomiędzy Królestwem Belgii, Republiką Bułgarii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Irlandią, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Węgrami, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Portugalską, Rumunią, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką, Republiką Finlandii i Królestwem Szwecji, sporządzony w Brukseli dnia 2 marca 2012 r. (dalej: Pakt fiskalny) dokonuje przekazania szeregu kompetencji organów władzy państwowej na rzecz Unii Europejskiej, przez przyznanie ich niektórym jej instytucjom. Z tych względów zgoda na ratyfikację Paktu fiskalnego powinna zostać wyrażona w ustawie przyjętej w trybie przewidzianym w art. 90 ust. 2 Konstytucji albo w referendum przewidzianym w art. 90 ust. 3 Konstytucji.

Wnioskodawca stwierdził, że Unia Europejska nie występuje formalnie w Pakcie fiskalnym jako podmiot wyposażony w kompetencje przyznane przez umawiające się państwa. Przekazanie kompetencji wynika jednak z tego, że do działania o charakterze władczym w obszarze prawa krajowego upoważnione zostały instytucje Unii Europejskiej: Rada, Komisja