Postanowienie TK z dnia 25 marca 1992, sygn. K 11/91

1. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie, że przepis art. 162 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, dodany do niej ustawą z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. Nr 36, poz. 206) i dotyczy sposobu ustalania podstawy wymiaru emerytury dla osób, które miały wcześniej ustalone prawo do renty inwalidzkiej, ma charakter dyskryminujący te osoby, a tym samym narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli, znajdujących się w takich samych sytuacjach faktycznych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca, porównując treść przepisu 162 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (ustawa o z.e.p.) znowelizowanej powołaną ustawą z dnia 24 maja 1990 r., z treścią przepisu art. 16 ust. 3 tej ustawy przed zmianą ustawą z dnia 24 maja 1990 r., zauważa, że w myśl przepisu art. 16 ust. 2 powołanej ustawy podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty inwalidzkiej, stanowi podstawa wymiaru tej renty inwalidzkiej, albo kwota ustalona w myśl art. 16 albo art. 161 na podstawie wynagrodzenia rencisty zatrudnionego po przyznaniu renty inwalidzkiej, jeżeli to jest korzystniejsze. Tymczasem wg. wcześniej obowiązującego przepisu art. 16 ust. 3 ustawy o z.e.p. rencista miał prawo dokonać wyboru, tj. pozostać przy podstawie, która służyła do obliczenia renty inwalidzkiej, albo wybrać zarobki z innego okresu zatrudnienia, przy czym - zdaniem wnioskodawcy - było bez znaczenia czy był to okres zatrudnienia przed nabyciem prawa do renty inwalidzkiej, czy też okres zatrudnienia już po uzyskaniu świadczenia. Obecna formuła pktu 2 art. 16 ust. 2 ustawy o ze. p. pozwalająca ustalać podstawę wymiaru świadczeń “na podstawie wynagrodzenia rencisty