Orzeczenie TK z dnia 09 listopada 1993, sygn. K 11/93
Sygnatura
K 11/93
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Teza
Istotą sprawy była ocena konstytucyjności przepisów regulujących odwoływanie sędziów za sprzeniewierzenie się zasadzie niezawisłości oraz powoływanie prezesów sądów, gdzie Trybunał uznał główne zarzucane przepisy za niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i podziału władz.
Istota
Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł 2 sierpnia 1993 r. o zbadanie konstytucyjności przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w brzmieniu nadanym nowelizacją z 15 maja 1993 r. Kontroli poddano art. 29(1), 30, 41(2), 52(1) i 59(1) tej ustawy. W postępowaniu uczestniczyli Prokurator Generalny, Krajowa Rada Sądownictwa…
📖jeszcze 103 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: 1. Przepis art. 59 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1990 r. Nr 23, poz. 138; zm.: w 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306 i Nr 89, poz. 517 oraz w 1991 r. Nr 55, poz. 234 i Nr 100, poz. 443) w brzmieniu określony ustawą z dnia 15 maja 1993 r. o zmianie ustaw - Prawo o ustroju sądów powszechnych, o Prokuraturze, o Sądzie Najwyższym, o Trybunale Konstytucyjnym, o Krajowej Radzie Sądownictwa i powołaniu sądów apelacyjnych (Dz.U. Nr 47, poz. 213) jest niezgodny z art. 62 w powiązaniu z art. 60 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej utrzymanymi w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426) przez to że: - odnosi się także do demokratycznego państwa prawnego, - nie określa terminu, do którego miałoby nastąpić zakończenie postępowań stwierdzających sprzeniewierzenie się zasadzie niezawisłości sędziego w okresie poprzedzającym ustanowienie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, - wprowadza szczególny tryb postępowania z udziałem władzy wykonawczej, ograniczający prawo do sądu. W konsekwencji art. 59 1 jest niezgodny również z art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Przepis art. 59 1 wymienionej wyżej ustawy nie jest niezgodny z art. 42 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. 3. Przepisy art. 29 1 § 1 i § 2 oraz art. 30 § 1 wymienionej wyżej ustawy o ustroju sądów powszechnych są niezgodne z art. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. przez to, że dają Ministrowi Sprawiedliwości prawo powołania lub odwołania Prezesa Sądu Apelacyjnego i Wojewódzkiego wbrew stanowisku zwykłej większości Zgromadzenia Ogólnego sędziów właściwego sądu. 4. Przepisy art. 29 1 § 3 oraz art. 30 § 2 wymienionej wyżej ustawy są niezgodne z art. 1 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. przez wyłączenie udziału samorządu sędziowskiego w procesie powoływania i odwoływania wiceprezesa Sądu Apelacyjnego i Sądu Wojewódzkiego, a także prezesa i wiceprezesa Sądu Rejonowego. 5. Przepis art. 41 2 wymienionej wyżej ustawy jest zgodny z art. 1 i art. 42 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. 6. Przepis art. 52 1 wymienionej wyżej ustawy jest zgodny z art. 1 i art. 42 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r.
Rzecznik Praw Obywatelskich dnia 2 sierpnia 1993 r. roku wniósł o zbadanie konstytucyjności niektórych przepisów ustawy z
dnia 20 czerwca 1985 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1990 r., Nr 23, poz. 138; zm.: z 1990 r. Nr 34, poz.
198; Nr 53, poz. 306 i Nr 89, poz. 517 oraz z 1991 r. Nr 55, poz. 234 i Nr 100, poz. 443) w brzmieniu określonym ustawą z
dnia 15 maja 1993 r. o zmianie ustaw - Prawo o ustroju sądów powszechnych, o Prokuraturze, o Sądzie Najwyższym, o Trybunale
Konstytucyjnym, o Krajowej Radzie Sądownictwa i powołaniu sądów apelacyjnych (Dz.U. Nr 47, poz. 213).
Rzecznik zarzucił w szczególności, iż art. 591 § 1 i § 2 wspomnianej ustawy jest niezgodny z art. 1 i art. 42 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych
stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84,
poz. 426) oraz art. 60 i 62 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy przepisem art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17
października.
Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, iż art. 591 § 1 i § 2 znowelizowanego Prawa o ustroju sądów powszechnych narusza konstytucyjną zasadę podziału władzy poprzez udzielenie
Prezydentowi RP kompetencji do odwoływania sędziów w przypadkach określonych ustawą zwykłą, a tym samym do wkraczania w sferę
internum władzy sądowniczej, oddzielonej konstytucyjnie od władzy wykonawczej. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich art. 591 § 2 cytowanej ustawy narusza zasadę niezależności sądów także w ten sposób, iż przewiduje dla Ministra Sprawiedliwości uprawnienie
do składania wniosków o wszczęcie szczególnego postępowania (poza zwykłym postępowaniem dyscyplinarnym) przeciwko sędziemu
obwinionemu o “sprzeniewierzenie się zasadzie niezawisłości”, co ma prowadzić do pozadyscyplinarnego odwołania sędziego ze
stanowiska. Tego rodzaju uprawnienie Ministra
📖jeszcze 5460 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.