Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 stycznia 1998 r.
|
| Sygn. akt K 11/97 |
Uzasadnienie:
Wnioski do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją ustawy z dnia 7 lutego 1997 r. o waloryzacji za IV
kwartał 1995 r. niektórych emerytur i rent (Dz.U. Nr 15, poz. 84), zwaną dalej “ustawą waloryzacyjną, złożyli: grupa posłów
na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Komisja Krajowa NSZZ “Solidarność”.
Wnioskom tym Trybunał Konstytucyjny nadał bieg, odpowiednio: 19 i 27 marca oraz 7 kwietnia 1997 r.
Zarządzeniami Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z: 27 marca i 8 kwietnia 1997 r. zdecydowano o łącznym rozpoznaniu wyżej wymienionych
wniosków.
Osnową wszystkich wniosków był sposób wykonania przez ustawę waloryzacyjną orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca
1996 r., sygn. K. 8/96 stwierdzającego, że art. 172 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie
niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy
o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 138, poz.
681), rozumiany jako pozbawiający emerytów i rencistów waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych za IV kwartał 1995 r., jest
– w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie w I kwartale 1996 r. art. 17 powołanej ustawy z 17 października 1991 r. – niezgodny
z art. 1 i 70 ust. 2 pkt 1 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy na podstawie art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia
17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie
terytorialnym (Dz.U. Nr 86, poz. 426 ze zm.), zwanych dalej “przepisami konstytucyjnymi, przez to, że nie ustanawiając żadnego
mechanizmu waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych za IV kwartał 1995 r. narusza istotę prawa