Postanowienie TK z dnia 20 grudnia 2000, sygn. K 13/00

1. Komisja Krajowa KNSZZ “Solidarność-80” 28 stycznia 2000 r. w Łodzi podjęła uchwałę nr 4 o wystąpieniu do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie dotyczącej łączenia emerytur i rent osób ubezpieczonych, powodującego zmniejszenie otrzymywanych przez nich należności. Wykonując tę uchwałę przewodniczący Krajowej Komisji KNSZZ “Solidarność-80” 7 kwietnia 2000 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o wydanie orzeczenia w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 95 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) przez to, że działa na szkodę ubezpieczonych, a tym samym narusza art. 8 oraz art. 111 ustawy – Kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 141 ze zm.) oraz przepisów ograniczających działalność statutową związków zawodowych przez to, że dają uprawnienia “tylko tzw. związkom zawodowym reprezentatywnym, a tym samym jedynie związkom Solidarność oraz OPZZ”.

W toku przeprowadzonego przez TK wstępnego rozpoznania wniosku okazało się, że nie odpowiada on warunkom formalnym. Na skutek zarządzenia sędziego TK, wniosek został uzupełniony pismami przewodniczącego KK KNSZZ “Solidarność-80” z 15 maja, 28 czerwca i 18 lipca 2000 r. Wniosek przewodniczącego Komisji Krajowej KNSZZ “Solidarność-80” z 7 kwietnia 2000 r. zawiera zarzut dotyczący zasadności łączenia rożnych świadczeń ubezpieczonych z powodu zmniejszenia ich wysokości. Stanowi to, zdaniem wnioskodawcy, naruszenie przepisów prawa własności określonych w art. 64 konstytucji. Wnioskodawca jednakże nie wykazał, na czym polega naruszenie tej normy konstytucyjnej. Kwestionuje zaś przepisy o tzw. ogólnokrajowym związku zawodowym reprezentatywnym dla większości zakładów pracy z powodu ich niezgodności z art. 59 ust. 1, 2 i 4 konstytucji oraz z ustawą z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Wnioskowi nadano bieg 23 maja 2000 roku.

2. Prokurator Generalny w stanowisku z 30 czerwca 2000 r. podniósł