Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 stycznia 1997 r.
|
| Sygn. akt K 13/96 |
Uzasadnienie
Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, działając na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o
Trybunale Konstytucyjnym (tj. Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470 z późn.zm.), zwróciło się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem
o stwierdzenie: czy art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U.
z 1995 r. Nr 1, poz. 1) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 1995 r. art. 25 ust. 13 (Dz.U. Nr 5, poz. 34 z 1996 r.)
- jest zgodny z art. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z uzasadnienia wniosku wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest przepis art. 25 ust. 13 w związku z art.23 ust. 1 pkt 2 ustawy
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wnioskodawca podniósł, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie
12 miesięcy, poprzedzających dzień zarejestrowania, był zatrudniony przez okres co najmniej 180 dni. Osoby zatrudnione przez
okres co najmniej 6-ciu miesięcy u różnych pracodawców - prywatnych, spółdzielczych, prywatyzowanych, państwowych - nabywały
uprawnienia do stosownych świadczeń z tytułu bezrobocia na okres jednego roku. Oznacza to, iż świadczenia te nie były uzależnione
od typu zakładu pracy, względnie rodzaju pracy wykonywanej przez zatrudnionego, np. praca interwencyjna, praca przy robotach
publicznych.
Wprowadzenie do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobocia art. 23 ust. 13 w brzmieniu:
“bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku wyłącznie w wyniku zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych,
zasiłek przysługuje przez okres równy okresowi jego zatrudnienia, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy” spowodowało wyodrębnienie
pewnej kategorii osób i postawienie ich w nierównej sytuacji społeczno-prawnej wobec pozostałych osób