Postanowienie TK z dnia 09 listopada 2005, sygn. K 14/04

1. Wnioskiem z 4 marca 2004 r. grupa posłów wniosła o stwierdzenie niezgodności przepisów art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i 3, art. 60 ust. 1 i 2 oraz art. 63 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach rodzinnych lub ustawa) z art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji, a także o orzeczenie niezgodności art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i 3, art. 60 ust. 2 oraz art. 63 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 9 Konstytucji oraz art. 3, art. 6 ust. 2, art. 18, art. 26 i art. 27 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., przyjętej i ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 30 kwietnia 1991 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 526 ze zm.) i art. 17 Europejskiej Karty Społecznej sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r., przyjętej i ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 10 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67).

Zdaniem wnioskodawcy, analiza ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje na to, że ustawodawca nie zachował zasad wynikających z przytoczonych we wniosku wzorców kontroli. W wyniku uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych, która uchyliła ustawę z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym (Dz. U. z 1991 r. Nr 45, poz. 200 ze zm.), krąg podmiotów legitymowanych do korzystania z pomocy materialnej Państwa uległ znacznemu zawężeniu w sposób naruszający zasady wynikające z art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji. Ustawa o świadczeniach rodzinnych, uchylając ustawę