Orzeczenie TK z dnia 19 października 1993, sygn. K 14/92

Sygnatura: K 14/92
Data orzeczenia: 19 października 1993
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)

Teza

Trybunał Konstytucyjny uznał, że ograniczenie częstotliwości waloryzacji emerytur i rent z naruszeniem zasady lex retro non agit jest niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i ochroną własności.

Istota

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych zakwestionowało przed Trybunałem Konstytucyjnym art. 7 ustawy z 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia i zaopatrzenia emerytalnego, zmieniony ustawą z 5 czerwca 1992 r. Przepis ten ograniczał częstotliwość waloryzacji emerytur i rent, przesuwając termin pierwszej waloryzacji w 1992 r. na kwiecień,…

jeszcze 121 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1. Artykuł 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 21, poz. 84) w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 51, poz. 231) jest niezgodny z art. 1 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionymi w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 (Dz.U. Nr 84, poz. 426); 2. Art. 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia i zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 21, poz. 84) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 51, poz. 231) jest zgodny z art. 67 ust. 2 i art. 70 ust. 1 i 2 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionymi w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r.; 3. Art. 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia i zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 21, poz. 84) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 51, poz. 231) nie jest niezgodny z art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionym w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r.

Uzasadnienie

ORZECZENIE
z dnia 19 października 1993 r.
Sygn. akt K 14/92

ORZECZENIE

z dnia 19 października 1993 r.

Sygn. akt K 14/92

Uzasadnienie

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych wniosło o stwierdzenie, że przepis art. 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia i zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 21, poz. 84) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 51, poz. 231) jest niezgodny z art. 1 w związku z art. 3, art. 7 i art. 67 ust. 2 oraz art. 70 ust. 1 i 2 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych w swoim wniosku zakwestionowało ograniczenie czasowe w waloryzowaniu rent i emerytur, wprowadzone ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 21, poz. 84) i ustawą z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego (Dz.U. Nr 51, poz. 231).

Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku stwierdził, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w powołanej ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. ograniczył w czasie - bez vacatio legis - słusznie nabyte prawa emerytów i rencistów do kwartalnej waloryzacji emerytur i rent, ustalając termin przeprowadzenia pierwszej waloryzacji w 1992 r. na czas nie wcześniejszy niż w kwietniu 1992 r. Wnioskodawca podniósł także, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w następnej ustawie z dnia 5 czerwca 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego wprowadził (we wskazanym przedmiocie) dalsze ograniczenia czasowe przesuwając termin waloryzacji do grudnia 1992 r., z wyjątkiem terminu waloryzacji najniższych rent i emerytur, dla których zachował termin miesiąca września.

Wnioskodawca stwierdził ponadto, że tego rodzaju ograniczenie praw podmiotowych osób ekonomicznie najsłabszych jest niedopuszczalne z punktu widzenia zasad sprawiedliwości i równości, nawet w warunkach trudności

jeszcze 4248 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo