Postanowienie TK z dnia 03 października 2024, sygn. K 15/19

1. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2018 r. Rada Miejska Wrocławia (dalej: wnioskodawca), działając na podstawie uchwały LII/1244/18 z 15 marca 2018 r., zwróciła się do Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) o stwierdzenie niezgodności przepisów ustawy z Konstytucją. Wnioskodawca wniósł o uznanie: 1) art. 6c ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki (Dz. U. poz. 744 oraz z 2017 r. poz. 1389 i poz. 2495; dalej: ustawa dekomunizacyjna), dodanego przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki oraz ustawy o zmianie ustawy o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (Dz. U. poz. 2495; dalej: ustawa nowelizująca) za niezgodną z: a) art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 165 ust. 2 Konstytucji; b) art. 165 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji i w związku z art. 11 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 6077; zm. Dz. U. z 2006 r. Nr 154, poz. 1107; dalej: EKSL); c) art. 16 ust. 2 Konstytucji; 2) art. 3 i art. 4 ustawy nowelizującej za niezgodne z art. 2 w związku z art. 165 ust. 2 Konstytucji.

1.1. Zgodnie z brzmieniem art. 6c ustawy dekomunizacyjnej skarga do sądu administracyjnego na zarządzenie zastępcze Wojewody przysługuje jednostce samorządu terytorialnego (dalej: j.s.t.) albo związkowi, o którym mowa w art.