Orzeczenie TK z dnia 18 marca 1997, sygn. K 15/96

1. Grupa posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że przepisy zawarte w art. 25 ust. 3 i 4, art. 30, art. 37 i art. 55 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. z 1996 r. Nr 73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638) są niezgodne z konstytucją, gdyż sytuację prawną parlamentarzystów obciążonych jednakowymi obowiązkami różnicują w sferze ich uprawnień do uposażenia (miesięcznego i dodatkowego) oraz odpraw: parlamentarnej i pośmiertnej.

Odmienne traktowanie parlamentarzystów w sferze ich uprawnień przy jednakowym obciążeniu ustawowymi obowiązkami narusza zasadę równości wyrażoną w art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych.

Zróżnicowanie statusu prawnego posłów i senatorów pozostaje także w sprzeczności z regulacją zawartą w rozdziale 2 Ustawy Konstytucyjnej “Sejm i Senat”, nie jest też znane ustawodawstwom innych państw demokratycznych.

Na potwierdzenie zasadności swoich racji wnioskodawca przytacza orzeczenie TK (P. 7/92, OTK 1993 r. cz. II, s. 270), zgodnie z którym “jeżeli mamy do czynienia z takim samym traktowaniem adresatów posiadających taką samą istotną cechę wspólną, to nie ma wątpliwości w kwestii zgodności takich norm z art. 67 ust. 2 przepisów konstytucyjnych, powstają one dopiero wtedy, gdy ustawodawca różnicuje sytuację prawną adresatów”. Kwestionowaną regulacją zróżnicowano sytuację prawną adresatów, których istotną cechą wspólną jest indeks jednakowych obowiązków prawnych.

Wnioskodawca zarzuca ponadto niekonstytucyjność ustanowionego w przepisie art. 55 ustawy vacatio legis, w odniesieniu do zakazu łączenia mandatu posła lub senatora z wykonywaniem pracy w ramach stosunku pracy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Wprowadzenie w życie przepisów dotyczących uposażenia poselskiego i senatorskiego w toku trwającej kadencji, podczas gdy zakaz sformułowany w art. 30 ust. 1 ustawy ma obowiązywać dopiero w kolejnej kadencji,