Wyrok TK z dnia 11 kwietnia 2000, sygn. K 15/98

1. We wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich kwestionuje uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego określone w przepisach art. 182 i art. 183 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej ordynacja podatkowa), do żądania ujawnienia przez banki, domy maklerskie, towarzystwa funduszy powierniczych i towarzystwa funduszy inwestycyjnych informacji chronionych tajemnicą bankową, dotyczących strony nie będącej podmiotem gospodarczym we wszczętym przez urząd skarbowy postępowaniu podatkowym, i to w sytuacji, gdy żądania takie dotyczą podatnika w stosunku do którego nie jest prowadzone postępowanie karne lub karne skarbowe. Nadto wnioskodawca kwestionuje uprawnienia tego samego organu podatkowego do żądania od takiego podatnika informacji z tego samego zakresu o samym sobie, dla określenia zobowiązania podatkowego.

Uprawnienia te, wprowadzone do polskiego systemu prawa podatkowego ustawą z dnia 31 maja 1996 r. o zmianie ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75, poz. 357), były – w związku z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich – przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca 1997 r., sygn. akt K. 21/96. Trybunał Konstytucyjny uznał, że zaskarżone postanowienia ww. ustawy z 31 maja 1996 r. w zakresie, w jakim dopuszczają możliwość żądania przez naczelnika urzędu skarbowego dostępu do informacji dotyczących podatnika objętych tajemnicą bankową, są zgodne z treścią art. 1 i art. 87 ust. 2 obowiązujących w dniu orzekania przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426 ze zm.) i nie są niezgodne z art. 56 ust. 1 tych przepisów konstytucyjnych.

Wnioskodawca kwestionując we wniosku z 20 kwietnia 1998 r. uprawnienia naczelników urzędów skarbowych