Wyrok TK z dnia 17 października 2000, sygn. K 16/99

1. Grupa posłów na Sejm RP wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niekonstytucyjności art. 58 ust. 8 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433 ze zm.; dalej: ustawa o zakwaterowaniu wojska lub zaskarżona ustawa). Przepis ten upoważnia Ministra Obrony Narodowej do wydania rozporządzenia, w którym ma określić szczegółowe zasady i tryb sprzedaży osobnych kwater stałych.

W ocenie wnioskodawców przepis ten nie spełnia wymogów zawartych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i tym samym jest z nim niezgodny.

Wnioskodawcy stwierdzają, że – zgodnie z powołanym przepisem konstytucyjnym – rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie, które powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Zaskarżony przepis nie zawiera żadnych wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego i tym samym jest sprzeczny z powołanym wyżej przepisem konstytucyjnym, a ponadto regulacja taka jest niezgodna z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, ponieważ nakazuje organowi władzy wykonawczej podjęcie działań bez należytego umocowania ustawowego, przez co wnioskodawcy rozumieją, że umocowanie to ma być zgodne z dyspozycją art. 92 ust. 1 konstytucji. Zdaniem wnioskodawców “stawia tym samym pod znakiem zapytania legalność rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej wydanego na podstawie tego przepisu”.

2. Wnioskodawcy wnieśli również o stwierdzenie, że przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży osobnych kwater stałych (Dz.U. Nr 32, poz. 141 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie sprzedaży kwater stałych), narusza:

–