Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 30 stycznia 2001 r.
|
| Sygn. akt K 17/00 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Konfederacja Pracodawców Polskich wystąpiła 16 maja 2000 r. z wnioskiem o stwierdzenie, że:
– art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887) ze zmianami
wprowadzonymi przez art. 172 pkt 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz.U. Nr 162, poz. 1118);
– § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania
podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. Nr 161, poz. 1106; zm.: Nr 49, poz. 488, Nr 75, poz.
847);
– § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 1989 r. w sprawie sposobu przeliczenia przychodu
w związku z wprowadzeniem obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie społeczne przez ubezpieczonych (Dz.U. Nr 153, poz.
1006)
– są niezgodne z art. 2, art. 20 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Motywując swój wniosek wnioskodawca stwierdził, że powyżej wskazane przepisy naruszają:
– art. 2 Konstytucji RP (zasada sprawiedliwości społecznej), przez ustanowienie przymusowej i powszechnej podwyżki niektórych
świadczeń pieniężnych ze stosunku pracy, sprzecznej z przepisami prawa i postanowieniami układów zbiorowych pracy lub innych
porozumień dwustronnych, regulujących zasady różnicowania wynagrodzenia za pracę odpowiednio do sposobu wykonywania obowiązków
pracowniczych, rodzaju pracy i kwalifikacji wymaganych przy jej wykonywaniu oraz ilości i jakości pracy;
– art. 20 Konstytucji RP (zasada wolności działalności gospodarczej), przez ograniczenie swobody pracodawców w zakresie gospodarowania
środkami pieniężnymi na wynagrodzenie i przymusowe zobowiązanie ich do podwyższania kwot “bazowych” zasadniczego wynagrodzenia
za pracę, w następstwie czego